De rassengalerij
Stabijhoun
De Stabijhoun is het best bewaarde geheim van de Nederlandse hondenwereld: een Fries boerenras dat eeuwenlang alles deed wat op een boerderij gedaan moest worden — jagen op mol en bunzing, waken, en aan het eind van de dag bij het gezin liggen.
Voor een portrettist is de Stabij een verademing: zwart op wit, halflange bevedering en een kop die de kijker rustig aankijkt zonder iets te vragen.
- Oorsprong
- Friesland, Nederland — oud boerenras, als ras erkend in 1942
- Vacht
- halflang en glad, met bevedering aan borst, achterhand en staart
- Kleuren
- zwart met wit; minder vaak bruin met wit of oranje met wit, vaak met spikkels
- Schofthoogte
- reuen circa 53 centimeter; teven circa 50 centimeter
- Levensverwachting
- circa 13 tot 14 jaar
- Karakter
- zachtaardig, aanhankelijk en rustig in huis — buiten een jager
Karakter
De Stabijhoun is de rust zelve binnen en een jachthond buiten. In huis vraagt hij weinig meer dan gezelschap; hij ligt waar het gezin is en verheft zelden zijn stem. Buiten komt de neus in werking, en dan blijkt hoeveel jachthond er nog in zit.
Het ras is gevoelig voor de toon waarop het wordt aangesproken. Hard optreden werkt averechts; met geduld en duidelijkheid leert een Stabij snel en graag.
Uiterlijk en vacht
De vacht is halflang en glad, met bevedering aan borst, achterhand en staart, en houdt vuil en water opvallend goed buiten. Zwart met wit is de bekendste combinatie; bruin met wit komt minder voor en oranje met wit is zeldzaam. Veel Stabijs dragen daarbij spikkels in het wit.
Zwart op wit, met bevedering als handschrift — een Stabijhoun tekent zichzelf in twee kleuren.
De kop is droog met een matig ontwikkelde stop, de ogen zijn donker en rond met een zachte uitdrukking, en de oren hangen langs de wangen met een karakteristieke vachtval: lang bij de aanzet, kort naar de punt toe.
Verzorging
Een wekelijkse borstelbeurt volstaat; trimmen hoeft niet, en modder valt er na het drogen vanzelf uit. Belangrijker zijn beweging en neuswerk. Wie een pup zoekt, doet er verstandig aan de rasvereniging te raadplegen — bij een zeldzaam ras is een zorgvuldige combinatie van ouderdieren geen formaliteit.
Geschiedenis
Op Friese boerderijen was de Stabijhoun eeuwenlang de hond voor alles: hij ving mollen en bunzingen, waarvan de huid geld opbracht, hield ongedierte uit de schuur en apporteerde wat de boer schoot. Pas in 1942 werd het ras officieel erkend, tegelijk met de verwante Wetterhoun; kruising tussen beide is sindsdien niet meer toegestaan.
Het portret
Uw Stabijhoun als kunstportret
De Stabijhoun is een portret in twee kleuren: het zwart moet diep blijven en het wit mag niet leeg worden. Stijlen die met inkt, glazuur of gedempt licht werken, doen hem het meeste recht. Fotografeer bij bewolkt daglicht — dat houdt beide kleuren bij elkaar.
