Kattennamen met karakter

Wie een kat een naam geeft, schrijft de eerste regel van haar portret. Een kleine canon van kattennamen uit de kunst, voor wie nog zoekt.

In het atelier passeren dagelijks kattennamen, en de plaquette onder de lijst liegt nooit: een naam kleurt hoe u naar het dier kijkt. "Minoes" hangt anders aan de muur dan "Rembrandt". Voor wie nog zoekt — een nieuwe kat, een naamloos asielkind — hierbij de namen die op onze werkbank het beste standhouden.

Uit de schilderkunst: Rembrandt en Vermeer voor katers met een donkere, gouden vacht; Frida voor een poes met een eigen wil; Dali voor de kat die nergens rekening mee houdt. Wie het kleiner wil: Ezel ligt moeilijk, maar Penseel is ooit vergeven aan een witte kater met één grijze staartpunt.

Uit de muziek: Chopin voor de tedere, Puccini voor de dramatische, Nina — naar Simone — voor de poes met een stem die door muren gaat. Een Siamees verdient bijna altijd een componist.

Een stoere kattennaam veroudert; een naam met betekenis groeit mee.

Uit de literatuur: Murakami schreef katten de wereldliteratuur in, dus Haruki mag. Tolstoj voor de bedaarde Brit, Carré voor de kat die altijd ergens undercover is. En de klassiekers — Minoes, Pluis, Siep — hoeven zich nergens voor te schamen: zij zijn de volkskunst onder de kattennamen.

Twee aanwijzingen uit de praktijk. Ten eerste: kies een naam die u hardop durft te roepen in een stille straat. Ten tweede: kies een naam die over vijftien jaar nog past — kittens worden katten, en "Baby’tje" hangt ongemakkelijk onder een statig portret.

— het atelier