Perzische kat

De pers is de rust zelve: een zachte, gelijkmatige huisgenoot die drukte verdraagt maar niet zoekt, en die zijn genegenheid toont door simpelweg in dezelfde kamer te zijn. Spelen wil zij best — kort, sierlijk en op eigen initiatief.

Het ras gedijt binnenshuis en vraagt geen avontuur; het vraagt een vaste plek, een vast ritme en een eigenaar met een borstel.

Geen ras draagt méér vacht: lang, dicht en met een volle ondervacht die het dier tweemaal zo groot doet lijken als het is. De kleurenwaaier is vrijwel onbeperkt — van eenkleurig wit, zwart of blauw tot tabby, schildpad en colourpoint.

Bij een pers schildert men geen kat, men schildert licht dat in vacht valt.

De kop is rond met grote, ronde ogen en een korte neus; bij verantwoorde fok blijft die neus vrij genoeg voor een gezonde ademhaling — een punt om bij aanschaf op te letten.

Dagelijks borstelen en kammen is bij dit ras geen advies maar een voorwaarde: de ondervacht vervilt anders binnen dagen. Ook de ogen vragen aandacht; bij veel persen tranen zij en wil de vacht eronder verkleuren.

De Italiaanse reiziger Pietro della Valle bracht in de zeventiende eeuw de eerste langharige katten uit Perzië mee naar Europa, waar zij aan hoven furore maakten. Op de Londense tentoonstelling van 1871 was de pers al een hoofdklasse, en dat is eigenlijk nooit veranderd.